Edwin Mijnsbergen

De Teeventap

Het is misschien wel een van de mooiste woorden uit de wereld van informatiemanagement van de afgelopen maanden: de Teeventap. Voor de mensen die het gemist hebben een citaat uit Wat de Teeventap over de vergaande problemen bij de politie vertelt, van De Correspondent van 16 februari 2016:  “Op 20 september 2012 voerde de Roermondse wethouder en senator een gesprek met VVD-genoot en toenmalig Veiligheid en Justitiestaatssecretaris Fred Teeven over de benoeming van de nieuwe burgemeester van Roermond. Omdat Van Rey verdacht werd van corruptie, werden al zijn gesprekken afgetapt. De bijvangst van het corruptieonderzoek nu: het idee dat Van Rey heeft gelekt over de burgemeestersbenoeming. Maar toen de verdachte in het daarop volgende strafonderzoek het gesprek met Teeven terug wilde luisteren, bleek dat gewist.”

Maar waarom is het woord mooi? Waarschijnlijk vanwege de alliteratie. Sommige woorden krijgen daar iets pakkends door, iets spannends. Maar in het geval van Teeventap heb je natuurlijk ook nog het verschil tussen de spelling en de uitspraak. Als je Fred Teeven niet kent zou je bij die tap ook iets anders kunnen denken. Dat is dan misschien weer de reden dat het woord niet door alle media werd opgepikt. Als je het woord als zoekterm ingeeft bij de Krantenbank van LexisNexis krijg je 50 treffers, bijna allemaal afkomstig uit regionale dagbladen van De Persgroep. De oudste tweet die ik kon vinden dateert van 27 november 2013. In die week gebruikte The Post Online de term, maar pas in juni 2015 duikt het woord veel vaker op, als hashtag.

Misschien is het woord ook wel gewoon mooi omdat het over de heer Teeven gaat. De man die 2011 met de Speerpuntenbrief Auteursrecht 20©20 kwam. Hij wilde toen een downloadverbod, en internetfilters. Later kwam hij in het nieuws met de bonnetjesaffaire (zie de #IPLINGO Rijksinformatiehuishouding in IP 3, 2015). Wat is dat toch met hem? Je zou bijna denken dat hij informatie liever kwijt is dan rijk. Wat dat betreft kan ik de informatiespecialisten die ik hun afgrijzen onlangs zag twitteren over de mogelijke aanstelling van Teeven als burgemeester van Haarlem wel begrijpen. Misschien toch iets te getapt, deze jongen.

@

Deze bijdrage verscheen ook in IP 2, 2016.

OZ Magazine: 48 gratis nummers van een heerlijk undergroundblaadje (1967-1973)

OZ heette het blaadje kennelijk. Het bestond in de UK tussen 1967 en 1973 en wordt omschreven als een psychedelic underground newspaper. Ik had er echt nog nooit van gehoord, maar de Universiteit van Wollongong digitaliseerde alle nummers en heeft ze via de website ontsloten. Het is fantastisch materiaal, uit de tijd dat alles net lekker losging.

http://ro.uow.edu.au/ozlondon

De waarschuwing van de site:

Please be advised: This collection has been made available due to its historical and research importance. It contains explicit language and images that reflect attitudes of the era in which the material was originally published, and that some viewers may find confronting.

Gerelateerd:
Ondoorgrondelijk ondergronds: private P2P gemeenschappen
Tijdelijk woedevrij zijn zet aan tot radicaler denken
De Whole Earth Catalogus: webcult uit de jaren '60

Mooi: Bibliotheek Washington laat klanten oude beelden zelf digitaliseren

Dit vind ik dus een geweldige dienst voor bibliotheken en archieven: The DC Public Library (Washington), heeft onlangs een zogenoemd 'Memory Lab' geopend, waar het publiek zelf foto's, video's en gedrukte media kan digitaliseren. Mensen kunnen er bijvoorbeeld terecht met audiocassettes en VHS-banden, maar ook met oude kranten of foto's. De bibliotheek koppelt dit 'geheugenlaboratorium' aan andere, al bestaande labs (Fab Lab, Digital Commons en een Studio Lab).

Dat is toch geweldig? Enerzijds faciliteer je mensen die niet over al die apparatuur beschikken, anderzijds creëer je een prachtige mogelijkheid om je collecties met historisch beeldmateriaal geleidelijk uit te breiden.

Of er al bibliotheken zijn in Nederland die dit soort diensten aanbieden weet ik niet. Ik heb er in ieder geval nog niet van gehoord, maar ik weet wel dat ik zelf veelvuldig gebruik zou maken van zo'n service. Voor Middelburg Dronk en Wij zijn De Stad krijg ik steeds meer historisch materiaal van particulieren. Neem nu alleen al vorige week: toen kreeg ik een zak foto's die ik zelf kon digitaliseren, met mijn eigen flatbedscanner. Ik kreeg ook een enveloppe met 150 geweldige negatieven, die ik zelf kon digitaliseren met een geleende diascanner. Maar met twee ontvangen VHS-banden met videobeelden van Middelburg uit de jaren 50 kon ik aanvankelijk niets. Bibliotheek en archief konden me helaas niet verder helpen. Uiteindelijk heb ik de banden uitgeleend aan iemand die ze wel ergens om kan laten zetten, met als tegenprestatie dat die organisatie de beelden eventueel ook mag gebruiken.

@

Foto: DC Library