Wildplakkers in de gemeenteraad

[Theo Nieveen]

Ja communicatievrienden en -vriendinnen: It giet Oan! Op 3 maart begeeft de lokale politiek zich weer op het gladde en niet immer betrouwbare ijs van de gemeenteraadsverkiezingen. Het Parool kopte de eerste speldeprikjes al bij monde van de D66-Amsterdam voorvrouw. De politieke kopstukken maken zich weer op voor de strijd om de kiezer, in de strijd om de lokale macht. Daarbij bedient de politiek zich van communicatiemethoden die voor ieder andere adverteerder uitgesloten zijn. Neem bijvoorbeeld de wildplakborden.

Op top zichtplekken in de stad, waarschijnlijk die plekken die door buitenreclame-exploitanten het meeste worden aangevraagd (en geweigerd i.v.m. gevaar voor verkeersveiligheid, horizonvervuiling, of anderszins), worden houten plakborden op tijdelijke bouwstellages geschroefd. Partijen vallen met lijmkwast en postertjes over elkaar heen om de (toekomstige)stand van zaken op het stadhuis te visualiseren door zoveel mogelijk postertjes met partijkandidaat-en-logo boven, onder en over elkaar te plakken. Zelfs de “makelaars raambordjes” worden niet geschuwd om nog een extra logootje te kunnen plakken. Naarmate de tijd vordert worden de posters ook groter en het geschreeuw dus eigenlijk luider. Een trieste vertoning die visioenen oproept van een stadsbestuur dat op de banken staat om schreeuwend en blerend elkaar van hun eigen gelijk te overtuigen. Daar hang je dan, als bestuurder in spe, met je naam, partij en een verkreukeld hoofd met behanglijmklieders in je mondhoek. Een standpunt, of belofte is nergens te bekennen tussen de logo’s. Als kiezer/consument wordt je alleen geconfronteerd met een visuele teistering. De voornaamste reden waarom wildplakken ooit verboden werd, is nu het visitekaartje van de lokale (en ook landelijke) politiek.

De vraag is natuurlijk: wat wil je nou communiceren op deze manier en wat denk je ermee te bereiken?
Het moet toch anders kunnen...